| Wąwóz Norowy Dół |
|
|
|
|
Nazwa wąwozu pochodzi od rodziny Nurów (Norów) i zapisana została w pierwszej księdze miejskiej z 1555 r., a nazwa Dół Norowski występuje w aktach z XVIII w. Przy wejściu do wąwozu - przy wieży telewizyjnej - stoi tablica informująca o ścieżce dydaktycznej „Norowy Dół". Dno wąwozu, przy wejściu wyłożone jest żelbetowymi płytami, kostką granitową. Jest to pozostałość po drodze, która budowana w latach 80-tych miała przebiegać dnem wąwozu. Katastrofalna w skutkach ulewa z czerwca 1981 r. zmieniła dno wąwozu w rwącą rzekę i doszczętnie zniszczyła drogę, która już nigdy nie została odbudowana. Dno wąwozu jest tutaj dość szerokie, przyjmuje formę parowu. Po drodze obserwujemy również kotły sufozyjne - wynik erozji wód podziemnych w lessie oraz różne stadia rodzaju wąwozów. W połowie trasy widać odsłonięcie skał podłoża kredowego i trzeciorzędowego oraz osuwisko w zboczu wąwozu po lewej. Przeważa grąd, liczne rzadkie rośliny. W wąwozie podziwiać możemy strome lessowe ściany, dodatkowo uroku dodają mu przerzucone ponad dnem zwalone drzewa, tworzące coś na kształt pomostów. Po przejściu kilkudziesięciu metrów dno zwężą się. U wylotu wąwozu Norowy Dół jest stożek napływowy.
|

















